Shortfic : คืนวันอาทิตย์แทกิ

Shortfic : คืนวันอาทิตย์แทกิ

#Taegi #Vga

NC-18

ทุกครั้งที่รู้สึกว่าแดดออกกำลังดีเลยมินยุนกิมนุษย์ที่ชอบการซักผ้าตากผ้าเป็นชีวิตจิตใจจึงไม่พลาดที่จะเอาผ้าออกมาตากในเวลาที่แดดแรงกำลังดีแบบนี้ คนตัวเล็กแบกตะกร้าผากออกมาวางตรงระเบียงชั้นสองที่เป็นระเบียงห้องของเจ้าตัว ริมฝีปากบางผิวปากเป็นทำนองเพลงโปรดที่ชอบ ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่เปียกหมาดๆขึ้นตากที่ราวตากผ้าพลางกวาดสายตาชมนกชมไม้ไปเรื่อย ก่อนจะต้องขมวดคิ้วทุกครั้งเมื่อมองไปยังระเบียงบ้านข้างๆที่แทบจะติดกับระเบียงบ้านของยุนกิ ประตูกระจกที่มักจะมีผ้าม่านสีครีมปิดอยู่เสมอ แต่ทว่ายุนกินั้นมักจะเห็นเป็นเงาคนยืนอยู่หลังผ้าม่านนั่นทุกครั้งเวลาที่เขาออกมาตากผ้า ถ้าคิดในแง่ไสยศาสตร์ก็คงจะเป็นผีหรือวิญญาณเจ้าของบ้าน แต่มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันเพราะทุกเช้ายุนกิก็ยังเห็นเจ้าของบ้านสุดหล่อออกไปทำงานเป็นปกติ ใช่แล้วคุณเจ้าของบ้านข้างบ้านวัยย่างเข้าสามสิบที่มินยุนกิแอบปลื้มเพราะความหล่อของเค้า แต่ถึงอย่างงั้นเขาก็ไม่เคยได้คุยกับคุณคนข้างบ้านเลยสักครั้ง ด้วยเหตุที่ว่าคุณเขาไม่ค่อยสุงสิงกับใครเท่าไหร่ คิดในแง่ดีก็คงเป็นเงาของเจ้าของบ้านแหละมั้งนะ ว่าแต่ทำไมเขาถึงต้องมายืนเป็นเงาทุกทีที่ยุนกิออกมาตากผ้าล่ะ

หลังจากที่ตากผ้าเสร็จสัพในวันอาทิตย์ที่เป็นวันหยุดของใครหลายๆคนรวมถึงนักเรียนมัธยมปลายอย่างมินยุนกิด้วย คนตัวเล็กนอนเล่นมือถือกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนโซฟาห้องรับแขกโดยที่มีคุณแม่นั่งปอกแอปเปิ้ลให้กินสบายใจเฉิ่ม คนตัวเล็กหยิบแอปเปิ้ลที่ถูกปอกแล้วขึ้นมากินก่อนจะหัวเราะคิกคักกับคลิบตลกในมือถือ

“ลุกขึ้นนั่งกินดีๆสิยุนกิ นอนกินเดี๋ยวก็กลายเป็นงูแม่ไม่รู้ด้วยนะ” ผู้เป็นแม่เอ็ดก่อนจะหยิบรีโมททีวีขึ้นมากดเปิดดูข่าวสารบ้านเมือง

“คนจะกลายเป็นงูได้ยังไงแม่ก็” คนตัวเล็กเถียงปากงุ้ย แต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งกินดีๆตามที่แม่บอก

‘จับหนุ่มโรคจิต ฉก “กกน.” ผู้ช่วยพยาบาล ไว้ดม-ช่วยตัวเองเสร็จกิจทิ้งลงคลอง’ เสียงผู้ประกาศข่าวชายในทีวีอ่านหัวข้อข่าวของวันนี้ ‘ผู้ช่วยพยาบาลสาวเดือด ถูกโรคจิตดอด ขโมยชุดชั้นในเป็นประจำ พาผู้ดูแลอพาร์ตเมนต์ปรึกษาตำรวจแนะนำให้แอบติดกล้องวงจรปิดจนได้ภาพหลักฐานเด็ด หนุ่มในอพาร์ตเมนต์เดียวกันดอดมาขโมยช่วงเช้ามืด ชุดสืบสวนตามรวบได้คาห้องพัก สารภาพเสียงอ่อย เป็นคนมีรสนิยมชอบเอาชุดชั้นในผู้หญิงมาดมพร้อมสำเร็จความใคร่’

“ต๊าย คนสมัยนี้ทำไมถึงได้โรคจิตกันไปหมด แต่น่ากลัวนะเนี่ย เราน่ะยุนกิหัดระวังบ้างนะ แกก็ชอบตากผ้าเอยกางเกงในเอยแล้วชอบลืมเก็บ ระวังวันนึงเกงในแกหายแม่ไม่รู้ด้วย” ยุนกิไม่เคยเข้าใจแม่เลยสักครั้งเวลาดูข่าวสารหรือรายการคบเด็กสร้างบ้านเด็กกตัญญูตั่งต่างแล้วแม่ก็ชอบหันมาเปรียบเทียบหรือตักเตือนยุนกิทุกทีไป ได้ยินแล้วก็เบื่อจนต้องกรอกตามองบน

“หมู่บ้านเราไม่มีโจรโรคจิตหรอกแม่”

“แกรู้ได้ยังไง คนแบบนี้มันมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ”

“แต่มันก็คงไม่บังเอิญมาเกิดกับบ้านเราหรอกน่า”

“แล้วแต่แกนะ ถ้าอยากจะตากผ้าทิ้งไว้ไม่ยอมเก็บก็ตามใจ เกงในหายอย่ามาร้องหาแม่ก็แล้วกัน แล้วแม่ก็จะไม่ไปเก็บให้แกด้วย นิสัยเสียจริงลูกคนนี้”

“โหย แม่อย่าบ่นได้มั้ยเล่า หนูรู้แล้วน่า เดี๋ยวเย็นนี้จะเก็บให้หมดเลยเคยดู”

19:30

เป็นเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งแล้วแต่หลังจากที่กินข้าวเย็นกับพ่อแม่เสร็จยุนกิก็ขึ้นมานอนเล่นอ่านหนังสืออยู่บนห้องของตัวเองจนลืมไปว่าต้องเก็บผ้าที่ตากไว้ที่ราว เวลาผ่านไปแล้วหลายชั่วโมงคนตัวเล็กก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเก็บผ้าเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดเจ้าตัวก็ผลอยหลับไปจนได้

07:15

เช้าวันจันทร์ที่แสนเร่งรีบ ยุนกิที่เอาผ้าขนหนูพันรอบเอววิ่งออกมาจากห้องน้ำอย่างกลัวว่าจะไปโรงเรียนสาย คนตัวเล็กตาลีตาเหลือกคว้าเสื้อกล้ามที่ตากไว้เมื่อวานแล้วพอจะหันไปหยิบกางเกงในบ้างก็ต้องหยุดชะงัก

เมื่อวานเขาตากกางเกงในไว้สามตัว

แล้วทำไมถึง...

มีแค่ตัวเดียวที่แขวนไว้ล่ะ

หรือว่าจะโดนลมพัดปลิวตกไปข้างล่างหรือเปล่านะ คิดได้ดังนั้นจึงชะโงกหัวออกไปตรงดูพื้นหญ้าด่านล่างแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า

เชี่ย..ไม่มีว่ะ

แต่ในตอนนี้เขาไม่มีเวลามานั่งงมหากางเกงในที่หายไป มีแต่ต้องรีบใส่ชุดนักเรียนแล้วไปขึ้นรถให้ทันเวลา

ตกเย็นกลับมาบ้านยุนกิก็ลองไปหาดูรอบๆบ้านแล้วก็ไม่เจอกางเกงในสุดที่รัก จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีวี่แววที่จะเจอเลยสักนิด จะให้ไปถามแม่ก็กลัวจะโดนบ่นเพราะวันก่อนแม่ก็พึ่งจะเตือนเขาไปหยกๆ

ให้ตายสิ มันหายไปไหนกันนะ หรือว่าจะโดนโจรโรคจิตมาขโมยไปจริงๆ ครุ่นคริสอยู่คนเดียวภายในหัว ก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเองแล้วจึงเปิดประตูเลื่อนกระจกออกไปสูดอากาศรับลมตอนหัวค่ำที่ระเบียง ก่อนจะสังเกตุเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“อ่า วันนี้ลุงหน้าหล่อข้างบ้านเปิดไฟห้องนอนด้วยแฮะ” คนตัวเล็กพึมพำ นับครั้งได้ล่ะมั้งที่ลุงข้างบ้านคนนั้นจะเปิดไฟห้องนอน ปกติจะเห็นปิดไฟมืดตลอด จะเปิดไว้แค่ไฟชั้นล่าง ที่รู้เพราะว่ายุนกิมักจะชอบสังเกตุอยู่บ่อยครั้ง  ก่อนที่คิ้วสวยจะขมวดเป็นปมเมื่อเห็นเงาคนยืนอยู่ที่ด้านหลังผ้าม่าน แส่งไฟจากในห้องนั้นทำให้เห็นเงาได้ชัดเจนกว่าตอนเช้าเสียอีก

มายืนแบบนี้อีกแล้ว แถมยังเหมือนจะหันตัวมาทางยุนกิเสียด้วย จะว่าไปก็อยากเห็นหน้าตาลุงนั่นใกล้ๆจังแฮะ อยากรู้ว่าจะหล่อเหมือนที่เขาแอบมองอยู่ไกลๆทุกวันมั้ยนะ

“นี่ลุง!” จู่ๆปากมันก็ไปไวกว่าความคิด เสียงหวานตะโกนเอ่ยทักเงาคนที่ยืนอยู่หลังผ้าม่านสีครีมเสียงดัง ก่อนจะได้ความเงียบตอบกลับมาทันทีที่ยุนกิกำลังจะตะโกนอีกรอบ ลุงข้างบ้านก็ปิดไฟหนีเขาไปแล้ว

“หยิ่งชะมัด” หน้าตาก็ดีแต่ไม่เคยคิดที่จะผูกมิตรกับเพื่อนบ้านแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ในเมื่อลุงคนนั้นเขาไม่อยากทำความรู้จักมีหรือที่คนอย่างมินยุนกิจะต้องแคร์

วันอาทิตย์นี้ก็เป็นอีกวันที่ยุนกิตากผ้าไว้แล้วกางเกงในหายไป จนคนตัวเล็กเริ่มจะคิดมากเรื่องโจรโรคจิต จะไปปรึกษาแม่ก็กลัวโดนบ่นเรื่องไม่หัดเก็บผ้าแล้วตากทิ้งไว้ที่ราวจนเป็นเหตุให้กางเกงในหายไป

ผ่านมาอีกหนึ่งอาทิตย์กางเกงในเขาก็หายไปอีกแล้ว คราวนี้เป็นกางเกงในที่ราคาแพงมากที่ยุนกิขอให้แม่ซื้อให้ ขืนไปขอเงินแม่ซื้อใหม่มีหวังโดนบ่นหูชาแน่ นี่กางเกงในเขาหายทุกอาทิตย์จนจะไม่มีใส่อยู่แล้วนะ

ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่เมื่อพอมาอาทิตย์นี้เขานั้นได้กางเกงในกลับคืน แถมยังเป็นตัวที่แพงที่สุดอีกด้วย ไม่รู้ว่าใครเอากลับมาแขวนไว้ให้ ระเบียงห้องก็อยู่สูง สงสัยแม่คงจะไปเจอแล้วเก็บมาให้เขาแน่เลย กะว่าจะร้องดีใจที่ได้คืนแต่ก็ต้องชะงักเมื่อกางเกงในตัวแพงนั้นมีคราบของอะไรบางอย่างติดอยู่ พอเพ่งมองใกล้ๆแล้วมินยุนกิแทบกรีดร้องลั่นบ้าน

คราบอสุจิใครวะ!!

ให้ตายสิทำไมถึงได้มีคราบน้ำอสุจิติดอยู่ที่กางเกงในเขาแบบนี้ เหมือนในข่าวที่เคยดูในทีวีกับแม่ชัดๆเลย เหตุการณ์แบบนี้ต้องเป็นโจรโรคจิตเหมือนในข่าวอย่างแน่นอน คิดแล้วก็โมโหก่อนจะวิ่งแจ้นไปคว้าจักรยานแล้วปั่นออกไปแจ้งนิติบุคคลของหมู่บ้านให้เช็คกล้องวงจรปิดให้หน่อย ฝ่ายนิติก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีก่อนจะเปิดคลิบจากกล้องที่ถูกบันทึกไว้ในแต่ละวันของหมู่บ้าน และแล้วกล้องที่ติดอยู่ตรงบ้านยุนกิก็ฉายภาพชายปริศนาที่ปีนจากระเบียงบ้านตัวเองมายังระเบียงบ้านของยุนกิในเวลาดึกดื่น และนั่นก็มักจะเป็นเวลาที่ยุนกิหลับไปแล้ว

นั่นมัน...

ไอ้ลุงหน้าหล่อข้างบ้านนี่นา

“เอาไงครับน้อง ให้ผมแจ้งตำรวจเลยมั้ย” พี่ที่เป็นฝ่ายนิติบุคคลของหมู่บ้านเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรครับพี่ เดี๋ยวผมจัดการเอง อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าถูกจับได้คาหนังคาเขาแล้วจะทำยังไง” คนตัวเล็กกระตุกยิ้มร้ายก่อนจะทำการปั่นจักรยานกลับมาบ้านอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้ทำไมพอรู้ว่าโจรขโมยกางเกงในเป็นตาลุงหน้าหล่อข้างบ้านแล้วนึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก

พอเวลาหัวค่ำมินยุนกิก็รีบกินข้าวกินปลาอาบน้ำอาบท่าใส่ชุดนอนเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงยางยืดขาสั้นให้เรียบร้อยก่อนจะรีบขึ้นมานั่งทำการบ้านบนห้องนอน พอทำเสร็จก็นอนเล่นมือถือรอเวลา

ใช่

มินยุนกิกำลังรอเวลา

เวลาช่วงดึกที่เขามักจะหลับไปแล้วจนมีโจรโรคจิตปีนข้ามระเบียงมาขโมยกางเกงในนั่นแหละ

เป็นเวลาห้าทุ่มสิบที่ยุนกิเห็นว่าเป็นเวลาอันสมควรแล้ว ก่อนจะเดินไปปิดไฟห้องนอนแล้วแกล้งหลับอยู่บนเตียง และแน่นอนมินยุนกิก็ไม่ลืมวางกับดักด้วยกางเกงในตัวโปรดของเขา

คืนนี้คือคืนวันอาทิตย์

เขาต้องมาแน่

23:41

กึก ตุ้บ!

เสียงฝีเท้ากระโดดลงมาจากริมระเบียงดังขึ้น ก่อนจะตามาด้วยเสียงก๊อกแก๊กจากราวตากผ้า

ฟึบ! ทันทีที่ยุนกิแอบย่องไปเปิดไฟ โจรโรคจิตคนนั้นก็ถึงกับลนลานสุดชีวิต ใบหน้าหล่อจ้องมาที่คนตัวเล็กพร้อมกับมืออีกข้างที่กำลังถือกางเกงในตัวโปรดของอีกฝ่ายอยู่

“อยากได้ทำไมไม่บอกดีๆล่ะครับ”

“...”

“ถ้าเป็นลุงแล้ว ไม่ต้องขโมยผมก็ยกให้หรอกน่า” คนตัวเล็กว่าพลางยืนพิงประตูบานเลื่อนกระจก ก่อนจะทำการเลิกขากางเกงตัวสั้นจิ๋วที่ตนเองกำลังใส่ขึ้นเล็กน้อย

“ตัวนั้นมันเก่าแล้วครับ ลองตัวนี้มั้ย... ตัวที่ผมใส่อยู่”

แทฮยองแทบคลั่งเมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าเอ่ยประโยคเชิญชวนเขา อีกทั้งยังกัดปากยั่วยวนเขาราวกับนางแมวยั่วสวาท แทฮยองปล่อยกางเกงในที่ถืออยู่ทิ้งลงกับพื้น ก่อนจะเขยิบเข้าใกล้คนตัวเล็กมากกว่าเดิมแล้วจึงรวบเอวคอดของอีกฝ่ายเข้าหาตัวพลางจับคางมนให้เงยขึ้น เขาใช้สายตาคมมองดูใบหน้าน่ารักอย่างพิจารณา ให้ตายสิ ไม่คิดว่าเด็กข้างบ้านที่เขาแอบมองมาตลอด พอได้มองใกล้ๆแบบนี้แล้วยิ่งน่ารักเป็นบ้า อยากจะจับกดลงเตียงแล้วกระแทกแรงๆให้ร้อง

ยุนกิคือเด็กที่แทฮยองแอบมองมาตลอด ทุกครั้งที่อีกฝ่ายชอบหอบตะกร้าผ้าออกมาตากตรงระเบียง ทุกครั้งที่เขาแอบแง้มผ้าม่านแล้วมองไปที่เสื้อตัวบางที่เจ้าตัวชอบใส่ เวลามันเปียกน้ำจากเสื้อผ้าเปียกๆที่เจ้าตัวกำลังตากแล้วเซ็กซี่เป็นบ้า อยากจะพุ่งไปฉีกกระชากเสื้อนั่นให้ขาดแล้วทำรอยให้ทั่วร่างขาวบาง ทำได้เพียงความคิดเพราะเขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้จริง เขามีอารมณ์แทบทุกครั้งเวลาเห็นคนตัวเล็กใส่กางเกงขาสั้นกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงแถมยังมีก้นอวบขาวโผล่พ้นเนื้อผ้าออกมาเล็กน้อย จนเขาต้องแอบช่วยตัวเองทุกครั้งเวลาได้แอบส่องคนตัวเล็ก

ใช่ ทุกครั้งเลย ทุกครั้งที่เขาต้องนึกถึงใบหน้าน่ารักที่มักจะมายืนอยู่ตรงระเบียงจนทำให้เขาต้องช่วยตัวเองอยู่ตลอด เขาอยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำอยากฟัด อย่าเอาแก่นกายกระแทกเข้าช่องทางอวบอิ่มนั่นให้รู้แล้วรู้รอด

เขาดูเหมือนคนโรคจิตใช่มั้ยล่ะ ทั้งที่มีดีกรีเป็นประธานบริษัท เขาน่ะสามารถหาผู้หญิงหน้าตาสะสวยหรือเซ็กซี่มาให้ตัวเองบำเรอได้ตลอดเวลา แต่เขาไม่ทำ เพราะต่อให้ผู้หญิงจะสวยขนาดไหนก็สู้ไอ้ตัวเล็กน่าฟัดข้างบ้านไม่ได้สักคน

อยากได้ใจจะขาดแต่ทำได้เพียงแอบปีนไปขโมยกางเกงในที่คนตัวเล็กแอบตากไว้มาช่วยปรนนิบัตความใคร่ของตัวเอง พอเสร็จแล้วก็เอาไปคืนทั้งที่ยังเปื้อนคราบน้ำขาวขุ่นอยู่แบบนั้น

และทุกคืนวันอาทิตย์เขาก็มักจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำโดยที่เจ้าตัวจับไม่ได้ แต่ไหงวันนี้ถึงได้ดวงซวยโดนจับได้คาหนังคาเขาซะแล้ว ตอนแรกก็นึกว่าจะโดนจับส่งตำรวจ แต่ดันกลายเป็นว่าโดนยัยแมวเหมียวนี่ยั่วเข้าเต็มเปา

“ถอดมันให้พี่ได้มั้ยคะคนดี” เขาว่าพลางกระชับเอวคอดให้แน่นขึ้น แล้วจึงใช้นิ้วหัวแม่มือลูบวนแก้มนิ่มอย่างเอ็นดู คนตัวเล็กยิ้มตอบก่อนจะยกแขนขาวขึ้นคล้องคออีกฝ่ายรั้งให้ใบหน้าใกล้ชิดกันจนได้ยินเสียงลมหายใจ

“อายุเท่าไหร่มาแทนตัวเองว่าพี่”

“พึ่งจะ28เองค่ะ หนูไม่ควรเรียกลุงนะ ไม่น่าฟังเอาเสียเลย” แทฮยองว่าพร้อมกับกดริมฝีปากลงไปที่อวัยวะเดียวกัน ก่อนจะผละออกแล้วมองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

“ถ้าลุงอยากได้ ก็มาถอดเอาเองสิครับ” พูดจบร่างเล็กก็โดนอีกฝ่ายดันให้ถอยหลังเข้าไปในห้องก่อนจะล้มหงายราบไปกับผืนเตียง แทฮยองคร่อมทับร่างเล็กพร้อมกับใช้สายตามองไปทั่วทุกส่วนของร่างกายคนใต้ร่าง จุดแรกเลยที่เขาอยากสัมผัสมานานก็คือลำขอขาวกับแผ่นอกบาง ไม่รอช้าริมฝีปากหนาก็ทำการซุกไซร้ซอกคอขาว ยุนกิให้ความร่วมมืออย่างทีโดยการเอียงคอให้เขาระดมฟัดได้หนำใจ ลิ้นสากลากไล้ไปตามลำคอพลางใช้ฟันขบกัดจนเกิดรอย ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองมีความคิดไม่ซื่อกับเด็กน้อยอยู่ฝ่ายเดียว แต่พอมารู้ว่าอีกฝ่ายก็ร้ายใช่ย่อยด้วยแล้วอยากจะจับกดมากกว่าเดิมเข้าไปอีก

“คุณลุงถอดเสื้อสิครับ อื้อ!” เมื่อได้ยินเสียงเล็กเรียกสรรพนามไม่เข้าหูจึงแกล้งบดจูบริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง ลิ้นสากตวัดโลมเลียกันอยู่ในโพรงปากอย่างไม่มีใครยอมใครจนเกิดเสียงน้ำลายดังเฉอะแฉะอยู่ภายใน คนตัวเล็กทุบอกคนบนร่างเมื่อรู้สึกว่าจะขาดอากาศหายใจอีกฝ่ายจึงยอมผละออก

“ฮะ ..แฮ่กๆ คุณลุง”

แคว่ก!

คำก็คุณลุงสองคำก็คุณลุง เขายังไม่แก่ขนาดนั้นสักหน่อยยัยตัวแสบ เมื่อเริ่มจะหงุดหงิดที่คนตัวเล็กไม่ยอมเลิกเรียกลุงสักทีจึงทำการกระชากเสื้อนอนตัวบางของอีกฝ่ายจนขาดวิ่น

“เสื้อผม ลุงจะฉีกทำไม”

“ลงโทษที่ไม่ยอมเรียกพี่ไงคะ” ว่าจบเขาก็ก้มลงละเลงลิ้นสากที่ยอดอกสีผมพูในตอนนี้ที่ไร้สิ่งปกปิดใดๆ คนตัวเล็กแอ่นอกรับสัมผัสเสียวซ่านที่เขามอบให้ แทฮยองดูดดึงหยอกล้อซ้ำๆอยู่แบบนั้นจนอีกฝ่ายเริ่มน้ำตาคลอ

“คะ คุณลุง หนูเสียว อ๊ะ ฮื่อ” เมื่อคนตัวเล็กเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเองดังนั้นแทฮยองจึงยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ เขาใช้ฟันขบตรงยอดอกสีชมพูหวานจนมินยุนกินิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“อย่าแกล้งหนู”

“หนูก็อย่าทำตัวน่าแกล้งสิคะ”

“ถ..ถอดกางเกงให้หนูหน่อย หนูอึดอัดจะแย่”

อ่า ให้ตาย ทำไมเด็กมันร้ายขนาดนี้

แทฮยองจัดการดึงกางเกงยางยืดขาสั้นของคนตัวเล็กออกไปพร้อมกับกางเกงในที่เขาอยากได้นักหนา แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจไอ้กางเกงในโง่ๆนั่นสักนิด จะสนทำไมในเมื่อเจ้าของมันน่าสนใจกว่ากันเยอะ

“ไม่อยากได้ อ๊ะ มันแล้วเหรอ”

“ไว้เอาหนูเสร็จเมื่อไหร่พี่ค่อยเอามันไปแล้วกัน” ว่าจบแทฮยองก้มบดจูบริมฝีปากบากอีกครั้งพลางรูดซิบกางเกงของตัวเองลง ก่อนจะควักแก่นกายร้อนที่แข็งได้ที่แล้วออกมา มินยุนกิในร่างเปลือยเปล่าลอบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเมื่อเห็นแก่นกายใหญ่ตรงหน้าก่อนจะดันคนบนร่างให้ลุกออกแล้วจึงยันตัวขึ้นนั่งชันเข่า

“อะไรคะ?” แทฮยองไม่เข้าใจการกระทำของคนตัวเล็กที่จู่ๆก็ลุกขึ้นมาแล้วจ้องที่แก่นกายใหญ่ของเขา

“หนูอยากชิมไอ้นั่น” ไม่ทันได้รอให้เขาตอบตกลง มือเล็กก็คว้าแก่นกายเขารูดรั้งอยู่สองสามทีแล้วจึงจับยัดใส่เข้าในโพรงปากอุ่น ลิ้นเล็กเริ่มดูดเลียส่วนหัวก่อนจนแทฮยองถึงกับแหงนหน้าหลับตาแน่นให้กับความเสียวที่อีกคนปรนเปรอ ไล้ลิ้นเลียส่วนหัวจนพอใจก่อนจะกดหัวลงมาจนแก่นกายอยู่ในโพรงปากครึ่งลำ

“ซี้ดดด หนู อ่า ไปเรียนมาจากไหนคะคนดี” มินยุนกิไม่ตอบแต่ทำการดูดดุนแก่นกายใหญ่ราวกับเป็นไอ้ติมแท่งโปรด แถมมือเล็กยังไม่วายช่วยสาวรูดรั้งทำหน้าที่ที่ดีไปพร้อมกับปาก จนแทฮยองต้องยกมือขึ้นมากำเส้นผมสีดำนุ่มสลวยของอีกฝ่าย เขาก้มมองดูศีรษะที่ผงกขึ้นลงจนอดไม่ไหวที่จะกระแทกสะโพกสอบกลับจนคนตัวเล็กแทบสำลัก

“อ่า..พยายามอย่าให้โดนฟันสิคะ” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมามองค้อนอย่างน่ารัก จนแทฮยองแอบขำ ยังมีหน้ามาบอกอย่าให้โดนฟันอีก ก็ตัวเองไม่ใช่หรือไงที่เป็นฝ่ายกระแทกจนโดนเองน่ะ

สงส่ายตาพิฆาตให้เสร็จก็ก้มลงกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ยุนกิยังคงดูดดึงและสาวแก่นกายจนแทฮยองแทบจะถึงฝั่งฝัน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อแก่นกายใหญ่ถูกถอนออกไปเสียดื้อๆ

“เอาออกทำไม หนูยังกินไม่อิ่มเลย”

“ออนท็อปเป็นมั้ยคะ” แทฮยองว่าพลางถอดเสื้อของตัวเองออกพร้อมกางเกงที่ค้างเติ่งอยู่ที่หน้าขาในตอนแรก จนตัวเองเปลือยเปล่าอีกเช่นกัน ก่อนจะจัดท่าให้ตัวเองนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตัก

“...”

“เงียบทำไม เอ..หรือว่าทำไม่เป็น?”

“อย่าท้าหนูนะ” คนตัวเล็กหงุดหงิดเมื่อถูกท้าทาย มินยุนกิน่ะเกลียดการท้าทายมากที่สุด ไม่มีอะไรที่ยุนกิทำไม่ได้ กะอีแค่ออนท็อป ยุนกิเองก็เรียนรู้จากคลิบในเว็บพอร์นฮับมาก็เยอะ แค่นี้จิ๊บๆ

แทฮยองกระตุกยิ้มมุมปากนั่งมองคนตัวเล็กจับแก่นกายใหญ่ของเขาให้จ่อที่ปากทางเข้า มือเล็กจับมันถูไปมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

“มันจะฝืดนะ เพราะหนูยังไม่ได้เบิกทาง”

“ใครสน อ๊ะ!” ยัยแมวน้อยที่แสนจะดื้อด้านไม่ฟังคำเตือนของแทฮยองแม้แต่น้อย เมื่อจับแก่นกายจ่อที่ปากทางเข้าสะโพกอวบก็ทำการกดลงมาจนมันเข้าไปได้แค่ส่วนหัว คนหน้าหวานถึงกับนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“พี่บอกแล้วว่ามันจะฝื--” พูดไม่ทันจบประโยคสะโพกอวบก็รั้นกดสะโพกลงบนแก่นกายจนมิดลำ

“ฮึก ฮื่ออ” ฟันซี่เล็กขบกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบไปหมด ดวงตาหวานฉ่ำน้ำมองใบหน้าหล่อของอีกฝ่ายอย่างสื่ออารมณ์จนแทฮยองเองทนมองไม่ไหว มือหนาบีบขยำแหวกก้นอวบอิ่มจนเป็นรอยมือ แขนเล็กโอบลอบลำคอหนาพลางขยับสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะ

“อ๊ะ.. อ๊า น..หนูเก่งมั้ย” เสียงหวานครางตะกุกตะกักเมื่อสะโพกของตัวเองขยับเป็นจังหวะอยู่บนตัวของคุณลุงโรคจิตที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ในตอนนี้มินยุนกิตัวแดงไปแทบจะทั้งตัว แทฮยองมองภาพตรงหน้าที่อีกฝ่ายอ้าปากเผยอส่งเสียงครางหวานหูจนเขาเองก็เสียวแทบขาดใจเหมือนกัน

“เก่งที่สุดเลยค่ะคนดี อ่า ขยับแบบนั้น แรงอีกสิคะ” คนตัวเล็กยิ้มตาหยีเมื่อถูกชมว่าทำได้ดี ก่อนจะออกแรงขยับให้เร็วขึ้นอีก

“อ๊ะๆ ฮื่ออ จูบหนู” แทฮยองรีบสนองตามความต้องการของคนเก่งทันที เขาบดคลึงแลกลิ้นกับคนตัวเล็กที่ขยับร่อนเอวไม่หยุดหย่อน ก่อนจะกัดไปที่กลีบปากบางสวยอย่างแรง

“หนูคะ ซี้ดดด อย่ารัดพี่แน่นขนาดนี้” แทฮยองครางเสียงต่ำเมื่อโดนช่องทางคับแคบของคนตัวเล็กรัดแก่นกายแน่น

“อ๊า..อ๊ะ หนูเหนื่อย ฮ แฮ่ก..”

“พอแล้วค่ะคนดี เดี๋ยวที่เหลือพี่ทำเอง” ว่าจบมือหนาจึงแหวกก้นอวบอิ่มออกกว้างกว่าเดิมแล้วทำการสวนสะโพกสอบถี่รัวจนคนตัวเล็กร้องไม่เป็นภาษา

“อ๊ะๆ หนูเสียว บะ เบาหน่อยได้มั้ย ฮื่อ”

“เสียใจค่ะ เพราะตอนนี้พี่คงเบาให้หนูไม่ได้หากในเมื่อหนูยังตอดแน่นซะขนาดนี้”

“อ๊า พ พี่จ๋า หนูไม่ไหว ฮึก อ๊ะ!”

“อย่าร้องดังสิคะ เดี๋ยวพ่อกับแม่หนูได้ยินแล้วจะยุ่งนะ” ได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กจึงรีบเอามืดอุดปากตัวเองทันที ส่วนมืออีกข้างก็จิกเล็บลงที่ไหล่หนาของอีกฝ่ายระบายความเจ็บแสบ ความรู้สึกตอนนี้มันดีจนบอกไม่ถูก ดีจนชนิดที่ว่าอยากโดนอีกฝ่ายกระทำแบบนี้ใส่เขาทุกวัน อยากให้คนพี่กระแทกแรงๆจนเสียวไปถึงไหนต่อไหน เสียงครางต่ำของอีกฝ่ายมันทำให้หัวใจของมินยุนกิคนนี้เต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมาจากอก

แทฮยองยังคงสอบสะโพกเป็นจังหวะ เมื่อเห็นแก่นกายน่ารักของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนอยากจะปลดปล่อยด้วยเช่นกันจึงเอื้อมมือลงจับแก่นกายนั้นพร้อมกับสาวไปพร้อมกับจังหวะที่เขากำลังมอบให้คนตัวเล็ก ยุนกิครางเสียงหวานเมื่อถูกสัมผัส ก่อนจะเป็นฝ่ายอ้อนขอจูบจากคนอายุมากกว่าอีกครั้ง

“อ๊ะ หนู จ..จะเสร็จ” แทฮยองรีบสาวมือช่วยคนตัวเล็กก่อนที่แก่นกายน่ารักนั้นจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเลอะลอนหน้าท้องของแทฮยองไปหมด เมื่อเด็กดีของเขาถึงฝั่งฝันไปก่อนเรียบร้อยตัวเขาเองก็ต้องรีบไปให้ถึงฝั่งบางเพราะความรู้สึกตอนนี้มันปวดหนึบไปด้วยความเสียวจากช่องทางคับแคบของคนตัวเล็ก แทฮยองเปลี่ยนท่าโดยการดันให้ยุนกินนอนราบไปกับผืนเตียงโดยที่ส่วนล่างยังเชื่อมกันอยู่ จับขาขาวแยกออกกว้างแล้วจึงสอบสะโพกที่ช่องทางของคนใต้ร่างอย่างถี่รัว

“อ๊ะๆ อ๊า ดุ ดุเดินไปแล้วนะลุง” มินยุนกินิ่วหน้าเมื่อโดนแรงกระแทกจากแก่นกายใหญ่อย่างหนักหน่วง นอกจากอิตาคุณลุงหน้าหล่อจะโรคจิตแล้วเขายังเอาดุอีกด้วยข้อนี้ยุนกิจะลิสไว้ในสมองอย่างดีเลย

แทฮยองยังคงสอบสะโพกโดยไม่ลดจังหวะลง จะมีก็แค่ถอนแก่นกายออกมาจนสุดแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ ทำแบบนี้อยู่หลายครั้งจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องนอน ข้อมือขาวกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ไปหมด

“คนดีครางชื่อพี่หน่อยค่ะ”

“หนู อ๊ะ มะ ไม่รู้ชื่อลุง”

“แทฮยอง เรียกพี่ว่าแทฮยอง”

“ยาวอะ หนูขอเรียกลุงนี่แหละสั้นดี อ๊า!” บทลงโทษของเด็กดื้อคือการโดนกระแทกหนักๆให้จุกจนร้องไม่ออก เด็กคนนี้ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้กันนะ ก็แค่เรียกพี่ทำไมมันยากเย็นนัก

“ดื้อนักนะ” แทฮยองว่าพลางจับร่างเล็กพลิกให้อยู่ในท่าคลานเข่า ก่อนจะทึ้งเส้นผมสีดำนุ่มจนคนตัวเล็กต้องแหงนหน้าขึ้น สะโพกสอบกระแทกจังหวะเน้นย้ำจนยุนกิแทบจะเปล่งเสียงครางออกมาได้ยาก ผนังอ่อนนุ่มภายในยังคงทำหน้าที่ตอดรับแก่นกายได้อย่างดิบดี

“อ๊ะๆ หนูจะเสร็จอีกรอบแล้ว ฮื่ออ” จนยุนกิจะเสร็จอีกรอบแต่แทฮยองก็ไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จสักที มินยุนกิแทบจะไม่มีแรงแล้วตอนนี้ ที่ทรงตัวอยู่ได้เพราะโดนทึ้งหัวไว้แล้วโดนสะโพกสอบใส่แรงอยู่ด้านหลัง

“พี่ก็ใกล้แล้วค่ะ อ่า ตอดเยอะๆ แบบนั้น..”

“อ๊า!”

“ซี้ดดด อ่า คนสวยของพี่” แทฮยองกระแทกกระทั้นจังหวะสุดท้ายแล้วจึงปล่อยน้ำสีขาวขุ่นอัดแน่นจนเต็มช่องทางหลังของคนตัวเล็ก มินยุนกิฟุบหน้าลงกับที่นอนอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายระดมจูบขบกัดทำรอยทั่วแผ่นหลังขาวเนียน

“แฮ่ก..แฮ่ก ดีจังเลย”

“หนูชอบมั้ยคะ”

“อื้อ ชอบ หนูชอบที่สุด อยากให้ทำอีก” คนตัวเล็กพูดทั้งที่ยังตาปรือก่อนที่แทฮยองจะรู้สึกถึงสะโพกอวบอิ่มที่เริ่มขยับเข้าออกกระตุ้นแก่นกายที่ยังค้างคาอยู่ข้างใน

“อ่า ถ้าหนูอยากให้พี่ทำอีกหนูจะไปโรงเรียนไม่ไหวเอานะ พรุ่งนี้วันจันทร์ซะด้วยสิ”

“หนูยอมหยุดเรียนถ้าโดนลุงเอาอีกรอบ” เสียงหวานเอ่ยอู้อี้อยู่ในลำคอทั้งที่ใบหน้ายังฟุบอยู่กับผืนเตียง

“สงสัยพี่ก็คงต้องหยุดงานเหมือนกันเพราะพี่จะเอาหนูอีกรอบ”

“อ๊ะ!”

และแล้วบทเซ็กส์ของเขาทั้งคู่ก็บรรเลงไม่จบไม่สิ้นจนพระอาทิตย์ของอีกวันขึ้นมาสาดแสงยามเช้า มินยุนกิที่เกโรงเรียนและคิมแทฮยองที่โทรไปบอกกับเลขาว่าขอลางานโดยไม่ยอมบอกสาเหตุที่แน่ชัด และหลังจากคืนนั้นในทุกๆคืนวันอาทิตย์ทั้งคู่ก็จะนัดกันมาทำเรื่องอย่างว่าอยู่เป็นประจำจนกลายเป็นว่าถ้าอาทิตย์ไหนไม่ได้ทำก็อาจจะมีใครสักคนที่เหมือนจะลงแดงตายกันไปข้าง

#คืนวันอาทิตย์แทกิ

อห.บับว่าฟฟหกฟหกฟหดฟหดฟหหฟดฟดฟหดหฟดฟหดก พอมีไฟอยากแต่งฉากคัทนี่หัวจะแล่นมากกว่าปกติเลยค่ะไม่รู้ทำไม 55555 แค่ได้พล็อตมาจากรายการพุธทอล์คพุธโทรเท่านั้นค่ะ ที่เหลือนี่มาจินตนาการเอาเองหมดเลย ฮ่า เอ็นซีกากๆนะคะ อย่าคาดหวังเอ็นซีดีๆจากเราเลย แอแงงงง แล้วที่อยากจะบอกคือเขินมากที่อยู่ๆคนก็รีทวิตเราไป ฮืออ แบบ รีอะไรกันนะ 5555 แต่ยังไงถ้าใครใจดีก็ช่วยพิมพ์ฟีดแบคไว้ในแท็กก็ได้นะคะ #คืนวันอาทิตย์แทกิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะค้าบ //ไหว้ย่อ